Column: Het derde kacheltje.

Het zou de titel van een sprookje kunnen zijn maar de inhoud berust helaas op bikkelharde feiten.

.

.

Met deze column heb ik de frustratie van me af proberen te schrijven.

Een van de kleine geneugten des levens waar ik van kan genieten is prutsen met wat verf en hout. Als dat in de herfst en ’s winters ook nog kan in een verwarmd schuurtje, dan is aan de meeste voorwaarden wel voldaan.
Gelukkig ben ik jarenlang in het bezit geweest van een origineel genderneutraal potkacheltje dat me -tot voor kort- nooit in de steek heeft gelaten.
Helaas leverde het de laatste keren branden meer rook dan warmte. En ook al zat het deurtje dicht met ijzerdraad, waren de micaglaasjes vervangen door een stuk blik en was de bovenplaat los geroest van de rest: Dit had “het” me niet eerder geflikt! Ik voelde weinig voor mediation en besloot tot scheiding.
Internet toverde me een nieuw, strak vormgegeven plaatstalen werkplaatskacheltje voor, inclusief gietijzeren roosters en een binnenbekleding van vuurvaste steen.
De volgende dag kon ik het keurig in karton en piepschuim geleverde kacheltje al plaatsen. Eenmaal aangestoken dacht ik van alles. Het minst erge dat boven borrelde was, dat het goedkope rotding gemaakt moest zijn achter het IJzeren Gordijn met een techniek van ver voor de Wende. Het plaatstaal rookte als een ketter!
Iets serieuzer gegoogeld ontdekte ik smid Gait Disselhorst uit Raalte, een vakman van de oude stempel. Die had nog een prachtig gerestaureerd Etna allesbrandertje staan. Het kostte wat meer dan de vorige, maar dan had je ook wat. Keurig volgestapeld met kurkdroge aanmaakhoutjes en stukken drie jaar geleden gekloofd eikenhout stak ik de brand er in.
Na een minuut bleek, dat wanneer ik palingroker op Urk was geweest, ik niet gelukkiger had kunnen worden. Nu kon ik wel janken. Ik zag niet eens of ik nog in de schuur was of er al buiten stond; het rookte overal.

Om een lang verhaal kort te maken: In de schoorsteenpijp zat klemvast een dik stuk brandhout. Mijn kleinzoons ontkennen in alle toonaarden en ik overweeg een jachtakte. Het kacheltje van Gait brandt als de beste.

Bruun

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *